ÜZSÜZ ADAM
Üzünü görmədiyin adama
şeirlər yazarsan.
Üzünü görmədiyin adam
izini bilmədiyin yerdən
beş-on günlüyə
bacısına gedər,
qardaşına gedər.
“Həsrətin kilometrləri artdı” deyə,
qızarsan...
***
Üzünü görmədiyinə
“yaşıl gözlüm” deyərsən.
“Görürsən də, mən
ömür yox,
qara gün sürmədəyəm”.
***
Görmədiyindən
online sətirlər alarsan:
“Məni görmək istəsən,
bir də gəlməm görüşünə...”
Demək, beləsi də varmış işin -
üzünü görmədən
gözdən itirmək,
hələ tapmadığını əlindən yox,
salıb sözdən itirmək...
***
Görmədiyin üzü
yuxuna girər.
Sənə gözünü açmağa izn verməz, ama
çəkinmədən otağına girər.
Araya qələm qoyub
ensiz yatağına girər.
Ayılıb görərsən
qorxudan hələ də
gözlərin yumuludu.
Üzü nihanın yoxdu,
yerin göyərmiş qələmlərlə doludu.
***
Gördüyün hər adamda
görmədiyin adamın
üzünü ararsan...
Özünü öldürərsən,
yorarsan,
üzlərdən üz seçərsən
o üzə taxmağa.
Barı, yuxularında
gözüyumlu baxmağa...
***
Üzünü görmədiyinin üzündən
şeirlər yazarsan.
Şeirlərinə aşiq olunursa,
demək, sən
üzünü görmədiyin adama aşiq deyilsən,
sən şairsən, yazarsan...
Səndən adam olmaz,
əbləh adam!
Durub yenə üzdən yazarsan:
“Üzün göy üzüdü sənin
sözüm üzündən gəlib
Sözümün nöqtələri
axıb gözündən gəlib”
(Şairə alqış,
bir qanadsız quş...)
Açar sözlər: dəfnəli-şeir
Yazar:
PARVİZ | Tarix: May 10, 2008 21:53 |
poeziya |
| Baxış sayı: 274