Azad Soz - Azad ruh
Mario Pyuzoya
İnsanın ümidi öləndə özü də ölür, deyirlər. Ümidsiz adamsa ölmür. Ölmək təzələşməkdi. Pessimistə: "Vallah, çürüyəcəksən, öləcəksən", - deyirlər. Onu çürüdən - təzələşə bilməməsi, öldürən - ölə bilməməsidi. Təzələşə bilmədiyindən o, ölü kimi görünür. Min il yaşasa da eyni təəssürat bağışlayır. Qaxac olmuş baxışları dəyişmədən uzaqlara, min-min il sonraya baxır. Baxır, baxır, baxır... Və çox aydın görür. Apaydın. Eynən indiki zülmətin qaxaclaşımış min-min il sonrakı "indisini". Və qiyam başlayır. Pessimistimiz öldürməyə ümid gəzir. Ümid dilənməyə qalxır - içindən, çölündən. Tapa bilmir. Qiyam qızışır. Başlayır özünə cəza verməyə. Ölüm arzulayır. Ölüm də tərs kimi, gəlmir ki, gəlmir. Öz əsərlərində (istər söz, istər təsviri, istər səs sənətində) ölümü yazır, ölümdən yazır. Ölümü təqlid eləyir. Hər əsərində öldüyünü özünə təlqin eləyir. Bununla, diriləşməyə, təzələşməyə can atır. Optimist oxucu heç şübhəsiz yanlış anlayır - sənətkarın ölümə səslədiyini düşünür. Bu əsər də, müəllif də ona vərəmli, qara, xəstə təxəyyüllü gəlir. Çünki bu əsər onun təhtəlşüurla istədiyinə cavab vermir. Və verə də bilməz. Axı o nikbindi, ümidlidi. Gündə yüz ümid öldürüb min ümid istehsal eləyir. O, gerçək yaşam içində ölməkdən, doymuş məhlul kimi toxdu. Bu əsərlər təbii ki, ürəyini bulandırmalıdı.
Davamı...Açar sözlər: pessimist
Qabaqki yazılar
Yazıların cəmi: 1


